பத்து மாதத்தில் தாயைப் பிரிந்தபோது
உலகென்னும் தாயைச் சந்தித்தேன்..!
பிரிவு துயரம் தரவில்லை..
என் முதல் அழுகயை தவிர..!
நிலவு காட்டி சோரூட்டி
விடிய விடிய கதை சொல்லி
தாலாட்டி தூங்க வைத்த
பாட்டி இறந்தபோதும்..,
பிரிவு துயரம் தரவில்லை..
துளிர்த்து வந்த கண்ணீரோடு விடைகொடுத்தேன்..!
மூன்று வருடம் உயிராய் கலந்தவள்
கனவுலகில் என்னுடன் வாழ்ந்தவள்
காதல் சொன்ன மறுநிமிடம்
தோழியான போதும்
பிரிவு துயரம் தரவில்லை..
காதலர் மட்டுமே உணரும் தனிமை தவிர்த்து...!
ஆனால்..
நீ யார்..?
என் உடன் பிறந்தவனா..?
என் இருபது ஆண்டுகள் பகிர்ந்தவனா..?
உயிர் கொடுத்தவனா ........
நீ பிரிந்த போது மட்டும்
கண்ணீர் அருவியாய் பொங்கியதே..?
ஏன்..?
நாலாண்டு மட்டுமே உடன் இருந்தாய்..
உடன் சிரித்தாய்.. உடன் அழுதாய்..
வாழ்விர்க்கு அர்த்தம் கூடியதே
நம் நிழல்கள் ஒன்றாய் நடந்தபோது..!
நாம் கொண்ட சண்டைகள்
காதலின் ஊடலில் கூட
கிடைக்குமோ..?
அந்த கசப்பு கூட
நெல்லிக்கணியாய் இனிக்கிறதே..!
மகிழ்வை மட்டுமே மொழியாய்
கொண்ட அந்த நாலு வருடம்..,
புன்னகையை மட்டுமே
பேசித் திரிந்த அந்த நாலு வருடம்..,
கண்ணீரை எதிரியாக்கிக் கொண்ட
அந்த நாலு வருடம்..,
வாழ்வின் மூன்றாம் பிறையான
அந்த நாலு வருடம்..,
அந்த நாலு வருட கல்லூரி வாழ்வு முடிந்த போது
கண்ணீர் மட்டுமே மொழியானதே..!
ஏன்..?
வான் கொண்ட நட்சத்திரம் எல்லாம்
உடைந்து வந்து தலை மேல் இறங்கியதுபோல்
இருந்ததே..
ஏன்..?
நீ என் நண்பன் என்பதாலா..?
ஆம்..
நண்பன்..
நல்லவை எல்லாம் ஒன்றாய் ஆனவன்..
வாழ்வின் பொருளாணவன்..
இன்பத்தில் பங்கு கொண்டவன்..
துன்பத்தில் தோள் கொடுத்தவன்..
என் எல்லாமும் ஆனவன்..!
உன்னை பிரிவதென்பது
என் உயிர் பிரிவதைவிடவும்
கொடுமையானது..!
ஆனாலும் உயிர் வாழ்கிறேன்..
அதில் உன் உயிரும் கலந்திருக்கிறது..
அதனால்..!
உடல் மட்டுமே மண்ணைச் சேரும்
நம் உயிர் நட்பு என்னும் ஜோதியில்
சுடர் விட்டு வாழும்..!
வாழ்வோம் நண்பா..
இந்த பூமி சுற்றித் தீரும் வரை..!
சூரியன் மங்கி ஓயும் வரை..!
நட்பெண்ணும் இலக்கணம்
வரைந்துகொண்டே...!
***Sunil sj***
